Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief

Grube Felicitas december 2018:

De geruchten zoemden al rond: een nieuwe duikstek in Duitsland. De leisteen mijn Felicitas ligt ongeveer 2 kilometer ten noordwesten van de Kneipp-spa Bad Fredeburg.In de directe omgeving zijn er andere recreatiegebieden zoals de Hennesee en wandelroutes door het Rothaargebergte (bijv. De hoogtevlucht van het Sauerland).De leisteen mijn werd in 1863 geopend en was tot 1990 eigendom van Hesse & Schneider KG. Vervolgens werd de mijn verkocht aan het bedrijf Magog GmbH & Co. KG, dat naast de Felicitas ook de enige nog steeds producerende leisteen mijn in Noord-Rijnland-Westfalen onderhoudt. De leisteen mijn bestaat uit twee zolen op 32 en 46 meter diepte (mijnnaam voor de diepte). Met een lier en op rails rijdende, trolley werd de rots in de schuine schacht direct naar het kloofhuis getransporteerd. De afgelopen jaren zijn dieselvoertuigen ondergronds gebruikt voor transport. De degradatie vond plaats in kamers. Deze waren ongeveer 15 m lang en 4-5 m hoog. De mijnbouw werd sinds de jaren 1970 gemechaniseerd door mobiele zaagmachines en hydraulische splitters.

Een mooie reden om hier eens te gaan kijken. Wat een aantal teamleden op facebook kunnen zien zou het in ieder geval de moeite waard moeten zijn.

De plannen:

De plannen worden gemaakt, Jeroen heeft een ingang en zoekt contact met de beheerder. Al snel hebben we een datum: 2 december. Jeroen koopt gelijk een ’10-ritten kaart’.

Het team bestaat uit Jeroen, Marlon, Ron en Frank. We hebben alleen EAN32 en 100% nodig voor deze duiken. Marlon woont niet direct in de buurt en organiseert zijn gassen zelf. De overige dubbels en stages worden geblend en geanalyseerd. Deze keer rijden we met twee wagens. De snack-kar is toe aan een groot onderhoud. We spreken af elkaar rond 09:00 uur bij Felicitas te ontmoeten. De reis verloopt vrij voorspoedig, ik heb een slechte nacht gehad en slaap wat bij terwijl Ron de Volkswagen over de natte Duitse wegen stuurt op naar Felicitas.

Felicitas:

We komen aan bij een nat Felicitas net voor 09:00 uur. De beheerders zijn al aanwezig en heten ons welkom. We krijgen meteen een rondleiding met uitleg van de regels en zijn eigenlijk meteen onder de indruk. De instap is voorzien van stalen plateaus. We zien en krijgen uitgelegd dat ook hier een tekort aan water is. Het laatste plateau staat droog! Niet veel later komen Jeroen en Marlon ook aan en ook zij krijgen de rondleiding. De papieren worden gecontroleerd en ‘we are good to go’. We laden onze auto’s uit en zetten alles binnen neer. Er zijn mooie banken om de duik set op te bouwen en aan te trekken. Ook een kleding rek voor onze droogpakken enz….wat een luxe. 

De plannen worden gemaakt. We gaan als één team duiken met 4 duikers. Frank zal de GUE-EDGE voor zijn rekening nemen en als taak krijgen om de navigatie op zich te nemen. Ron is duiker twee, Jeroen duiker drie en dan is Marlon dus duiker vier en zal als taak ‘deco captain’ krijgen.

We hebben aan het einde van de gang de keuze om links of rechts te gaan. Rechts is het deel waar met dynamiet de leisteen gewonnen werd. Gaan we links dan komen we in het deel waar men de leisteen gezaagd heeft en waar we dan ook de grote machines zullen zien. De beslissing is dan ook snel gemaakt, links af dus. We gaan dus links en komen gelijk een paar ‘monsters’ tegen. Als ik me goed herinner 8 cilinder machines die zo klaar zijn om hen werk weer te gaan doen…. We kunnen een jump maken en over de tunnel te zwemmen maar ik zwem de tunnel in op zoek naar een andere jump die naar een zaagblad zou leiden dat nog in de wand zit en naar nog een machine, een boormachine in het groot zo gezegd. Na een tweede jump krijg ik het gevoel dat ik weer op weg ben naar mijn ‘eerste jump’ en na de controle van mijn zwemkoers wordt niet veel later dit bevestigd omdat ik mijn eigen spool weer zie.

We beëindigen de duik door onze duim omhoog te steken, ‘call the dive’. We komen bij onze ‘bottom stage’ en maken de switch van ‘back gas’ naar ‘bottom stage’. Dit verloopt allemaal soepel en niet snel daarna komen we bij een jump die opgeruimd wordt. De tijd vliegt en voor we het weten zitten we aan onze stops:

15-1

12-1

9-3

6-3 en klaar.

 

We zijn alle vier tevreden over deze eerste duik. Op naar de tweede duik, we hebben er nu al zin in. Eerst maar even de pakken uit en wat warms aan. We rijden het dorp in voor een warme hap. Op advies rijden we naar restaurant ‘Der Grieche’. En hoe verwonderlijk dit is een Grieks restaurant in het dorp Dorlar. En het moet gezegd voortreffelijk. Onze ‘duik-buikjes’ worden voorzien en het is een gezellig samen zijn.

Maar er is een tijd van komen en …..Dus terug naar Felicitas, eerst betalen natuurlijk.

Duik twee wordt geleid door Marlon en Ron is ‘deco-captain’. Het plan is nu om rechts te gaan. En, ja inderdaad een heel andere beleving. Alles is veel ruwer en grover. Duidelijk is te zien dat hier met dynamiet gewerkt is. Een arrow markeert een jump en we willen die dan ook doen. Dit word tin het team gecommuniceerd en al snel zijn de cookies geplaatst en zwemmen we een, voor ons, onbekend deel van de mijn in. Helaas loopt het hier al snel dood dus we keren om. De markers gaan van de lijn en we vervolgen onze weg om dan ook snel de ‘bottom-stage’ te dumpen. Na ongeveer 52 minuten starten we onze opstijging voor weer een korte deco:

15-1

12-1

9-3

6-3 en klaar.

Slot:

We kijken terug naar een leuke dag met twee duiken die in ieder geval zeker de moeite waard zijn. Dit is zeker niet de laatste keer dat we hier naar toe zullen gaan. We nemen afscheid van elkaar en al snel draaien we de natte Duitse snelweg op…………..

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Source de la Douix aug2018:

Ik had beloofd om nog een verslag te maken van onze trip naar Pozo Azul en Lot. Helaas is dat er door omstandigheden niet van gekomen. Inmiddels heb ik wat meer tijd en dus een stukje over een trip van augustus.

Source de la Douix ligt in ‘Noord Frankrijk’ maar toch nog even een 7 uur sturen van ons landelijk gelegen Mill. We zijn gevraagd door wat grotduikers uit het westen van het land om hier een weekend mee te gaan. En omdat het om duiken in een grot gaat was er al snel een ‘ja we willen’. We gaan met een kleine groep. Vooraf moeten we ons nog wel aanmelden maar dat wordt voor ons deze keer geregeld, zo ook het slaapverblijf.

Voorafgaande aan de reis:

We hebben tijdens onze trip naar Pozo onderweg wat ‘probleempjes’ gehad met de snack-car. De kans dat die nog in operationele toestand wordt aangetroffen is klein. Probleempje met de remmen is uiteindelijk de nekslag geworden. We zijn in ieder geval veilig thuis gekomen en dat is het meest belangrijke. Ron heeft nog een kar achter de hand en die moet even opgehaald worden. En het moet gezegd: een mooi karretje.

Het vullen van de flessen valt deze keer wel mee omdat er nog redelijk wat vol staat. Per duiker nemen we mee:

  • 2 stuks D12/EAN32
  • 3 stuks cft80/EAN32

Verder gaan er 2 stuks cfr40/100% mee. Waarschijnlijk is het een overkill maar beter te veel dan te weinig duikgas. Donderdag voor vertrek is alles bij Ron en die laadt de auto verder af voor het vertrek van vrijdag.

De reis:

Ron pikt me op om 05:45hr en inmiddels is ook Jeroen dan in Mill. We pakken de laatste dingen in de auto en we kunnen. Ruimte hebben we genoeg met dit span. Dit ondanks dat we ook wat eten mee moeten nemen voor het verblijf. We hebben een appartement en moeten dus zelf voor het ontbijt zorgen. De navigatie leidt ons via de A73 en al spoedig zitten we bij onze zuiderburen; dit is gelijk te merken; de weg wordt er niet beter op. Dan besluit de navigatie om ons de ‘korte route’ te geven dwars door allerlei dorpen heen.

Ik hoor dit achteraf pas omdat ik een studie aan het volgen ben hoe de binnen kant van mijn ogen er eigenlijk uit ziet. Heb mijn slaap even nodig en neem die dan ook.Uiteindelijk verloopt alles goed en we hebben onderweg contact met Tom en Martin. Rond 13:30hr, schat ik, komen we aan in La Douix. Aan ‘Rue de la Douix’ vinden we een ruime parkeer plaats met een parkje aan de rand van het plaatsje. Tom en Martin zijn er al en we groeten elkaar snel om dan ook gelijk ‘to the point’ te komen. Omdat het onze eerste keer is worden we bij gepraat over het wel en wee van dit kleine stelsel.

De duiken:

Zoals gezegd is het stelsel niet echt groot, maar ‘size doesn’t matter’ geldt ook hier. We tuigen onze dubbels op en duiken tevens met een stage cft80. Allen met een duikgas EAN32. De maximale diepte zou een 17 meter moeten zijn en de lengte ongeveer 220 meter.

We duiken in twee teams. Wij, Ron/Jeroen/Frank doen onze GUE-EDGE deels aan wal en de ‘E’ van equipement samen met de safety-drill vinden plaats in het water. Het is uitkijken dat we hier niet gelijk de ‘diepte’ in glijden. Een aantal mensen kijkt een beetje verbaast als we met volle bepakking het water in lopen en hebben dan ook waarschijnlijk géén idee van wat we gaan doen en/of mee gaan maken. We duiken hier allemaal de eerste keer dus weten niet tot in details wat we tegen gaan komen. Alles wat we weten is ‘van horen zeggen’. Ik zelf zal duiker 1 zijn en de navigatie/reel-werk op me nemen, Ron krijgt tijd/diepte en Jeroen zal deco-captain zijn. Van deco zal niet veel sprake zijn anders dan de ‘minimum-deco’.

De duik is een ‘mooie dans’ onder water. Het is allemaal erg gevarieerd en indrukwekkend, zeker voor een klein stelsel als dit. De main-line bestaat uiSource de La Douixt een geplastificeerde staal draad waar onze markers maar net om heen passen. We hadden al wat beeld materiaal gezien waar duikers bungy gebruikte om de markers te zetten en waren in die zin dus wel voorbereid; echt nodig is het niet zo blijkt het achteraf. De markers passen er net om heen.

Zo af en toe is het kruip door sluip door en dan om de hoek wordt de grot breder. Als je denkt aan het einde te zijn wacht je een kleine verassing. Op twee punten kun je omhoog naar een ondieper deel. Deze blijken, later, op hetzelfde punt uit te komen. Het lijkt hier wel een ‘verkeers knooppunt’. Er zijn twee gangen die omhoog lopen en eindigen in een ‘droge ruimte’. Omdat we niet weten of de gas kwaliteit hier goed is houden we, zoals getraind,  de ademautomaten in de mond. Helaas moeten we dan ook bemerken dat er toch weer ‘grappen makers’ zijn die het nodig vinden hun naam in de rots van de wand te kerven…….

Na de duik is het omkleden en tijd voor een klein versnapering. De auto wordt in het centrum neer gezet en we ploffen op een terrasje neer. Eten doen we bij de buren wat ons uiteindelijk goed laat smaken. Ons huis voor die nacht is op loop afstand en voldoet precies waar we het voor nodig hebben: een bed en een douche. We gaan allen te bed en vallen in een wel verdiende slaap.

Op zaterdag morgen zijn we allen redelijk op tijd wakker en hebben wel weer trek in een duik. We hebben niet veel haast en na de rituelen van de ochtend gaan we op pad. De duiken van de zaterdag zijn niet veel anders dan die van vrijdag. We doen bij de tweede duik een poging om wat te filmen en zijn dan ook benieuwd of hier iets moois uitkomt. Na de tweede duik wordt alles weer klaar gemaakt voor de reis.

Dit is zeker nog een de moeite waard om een weekend naar toe te rijden, en dat zal er zeker nog van komen. We weten nu in ieder geval waar we moeten zijn.WP 20180811 08 59 07 Pro

 

Wel dit was hem dan weer voor deze trip. We zijn inmiddels bezig om het rooster voor de winter in orde te maken.


 

 

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief

Op 24 juni stond in de agenda een dagje bootduiken in VInkeveen op het programma.

Met 11 mensen zijn we vanuit het Brabantse land richting Vinkeveen getogen, eerst hebben een aantal leden nog een carpoolstop gemaakt en mooi op tijd was iedereen in Vinkeveen.

Kort na onze aankomst kwam ook de delegatie van Go Dive Woerden aan en werd snel de boot gehaald. Ondertussen konden wij onze sets alvast opbouwen en onze pakken aantrekken.

De eerste duik was bij Eiland 1. Mooie duik, maar weinig speciaals en ook weinig leven gezien op wat kreeftjes na. Na de duik was het goed vertoeven en hebben we lekker gebarbecued op Eiland 2; een prima manier om een oppervlakteinterval tussen twee duiken in te vullen al zeg ik het zelf.

Na de barbecue was het tijd om de duikspullen weer aan te trekken en vertrok de boot richting eiland 6. Ook daar hebben we weer een leuke duik gemaakt, maar ook hier weer weinig leven. Wel 4 wrakjes gezien.

We hebben met z'n allen een leuke dag gehad en Vinkeveen met zijn overwegend goede zicht is toch een fijne afwisseling. Onderstaand nog een korte impressie gemaakt door Ron.

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Bergwerk Nuttlar 22 april 2018:

Deze maand heeft ons tec-team de ‘Grube Nuttlar’ op het programma staan. Het is inmiddels de laatste van ons ‘winter-programma’. Deze keer zijn we met een grote groep van 8 duikers. Allen zijn lid van de Sea-Devils op twee duikers na die uit het westen des lands soms aansluiten voor deze trips. Delen van kennis en ervaring worden op deze manier, samen met wat gezelligheid, op een open en fijne manier gedeeld.

Voorafgaande aan de reis:

Zoals altijd moet er eerst duikgas in de duiksets. Omdat, zoals bekend, Nuttlar over het algemeen vrij ondiep is volstaat hier een EAN32. We hebben nog twee buffers met zuurstof staan die bijna leeg zijn dus die maken we eerst zo ver mogelijk leeg. Op dinsdag is er weer zuurstof geleverd dus gaan Ron en ikzelf aan de slag met het vullen van de resterende flessen voor het team. Verder hebben we zelf nog een trimix staan die we verder optoppen om er een 32% zuurstof in te krijgen; een beetje van Knorr en een beetje van ons (resterende)Helium. De cft40 gaat vol om mee te nemen voor gebruik aan de oppervlakte in de veronderstelling dat we die zeker niet nodig hebben.

De ‘heren uit het Westen’, Martin en Tom, slapen op zaterdag avond in Mill. Zij zullen Ron en mij volgen naar Nuttlar. De overige teamleden, Erwin en Paul, Marco en Mathie, rijden ook samen. We spreken af om tussen 09:00 en 09:15 in Nuttlar te zijn. Zoals gezegd zijn Ron, Martin en Tom mooi op het afgesproken tijdstip voor mijn ‘casa’ en kan de rit beginnen. Onderweg komen we team ‘Marco&Mathie’ tegen om die vervolgens voor Dortmund ook weer te verliezen omdat de ‘dom-doms’ toch een eigen willetje en dus een ander pad kiezen.

Nuttlar:

De reis verloopt voorspoedig en op de afgesproken tijd rijden we de Grube binnen. We parkeren gelijk de auto bij de ingang. Erwin en Paul zijn ons net voor en zijn net bezig om de duikuitrusting op te bouwen.

Wij parkeren onze auto en we groeten elkaar. Voor Martin en Tom is alles nieuw op deze locatie dus die krijgen een korte uitleg. We starten met het opbouwen van onze sets en lopen dan naar het kantoor om ons te melden. Hier worden de noodzakelijke handtekeningen gezet. Marco en Mathie zijn inmiddels ook op ‘plaats delict’. Zij moeten eerst nog een ‘proef-duikkie’ maken om daarna, als die positief wordt uitgevoerd,  zelfstandig de Grube in te mogen.

We lateKantoorn Marco en Mathie alleen met de begeleider en lopen terug naar boven om ons voor te bereiden op ons eigen duiken. Eenmaal boven komen er nog meer Nederlanders aan. Het is een GUE team waarvan we in eerste instantie gelijk Hens herkennen. Niet veel later komt ook Barend met zijn team(weet helaas niet alle namen maar herken de smoeltjes). Met Barend hebben we, Ron en ikzelf, contact gehad vorig jaar in Lot en dat bewijst dan maar weer dat het wereldje grotduikers niet groot is en , vaak ongeacht opleiding, een hechte groep is waar het maken van grotduiken voorop staat. Er wordt in ieder geval gelijk contact gezocht en, natuurlijk, over grotduiken gesproken.

 

Maar er is ook werk aan de winkel wat de flessen komen niet vanzelf onder aan het ‘bremswerk’ te liggen. We bouwen dus onze uitrusting verder op en maken de stages klaar die we meenemen. Ondertussen gaan Erwin en Paul de grot in voor duik nummer één van deze dag. Ron en ikzelf volgen kort na dat Marco en Mathie hun eerste duik hier gaan maken.Wij gaan in ieder geval het ‘rode’ deel in. Ik zal duiker 1 zijn en me bezig houden met navigatie en het maken van de jumps. De GUE-EDGE wordt door genomen. Het eerst stukje is een beetje stoffig, waarschijnlijk door de drukte van dit weekend. Verderop wordt het ‘cristal clear’. Ik maak een tie-off aan de motor die ooit de lier bediende om vervolgens mijn reel aan de main-line vast te maken. Hier gaan we links en bij de eerste T gelijk rechts. Zoals wel vaker is het ‘op diepte’ meestal wat minder maar wel te doen. We maken onze eerste gas-switch en gaan verder op de tweede stage. We hebben een duiktijd aangegeven van 150 minuten. Na iets meer dan een uur geven we elkaar ‘call the dive’ en we keren terug. We duiken dan nog steeds op de tweede stage waar we dan nog geen 80Bar van hebben gebruikt. Aangekomen bij de stage die aan de lijn hangt, controleer ik nog even de druk van de stage die ik in gebruik heb: nog steeds minder dan 80Bar verbruikt. Ik clip dan ook de stage van de lijn om die dan aan mijn harnas te vast te clippen. Geen gas-switch nodig en Ron begrijpt me meteen en dan is het ‘jaren lang buddy zijn’ weer een voordeel. Met een ‘half woord’ weten we precies wat we willen en waarom we dat willen.

We komen volgens plan boven en hangen onze stages af aan de lijn van het instap platform. Weer een mooie duik goed ten einde gebracht. Eenmaal buiten schijnt het zonnetje. De overige teams zijn ook al terug. Navraag bij de teams leert dat alles goed verlopen is. We trekken eerst ons ‘pakkie’ uit en hangen ons onderpak te drogen in de zon die nu nog schijnt. Nu eerst maar wat eten en langzaam opwarmen in het zonnetje. Zoals gezegd is als goed verlopen. Bij Marco en Mathie is Marco door de proefduik heen gekomen en die kan, en wil, vanmiddag duik twee gaan maken. Marco zal met Paul en Erwin mee gaan. Tom en Martin sluiten bij ons aan om een duik in het ‘rode’ deel te maken.

Ik vermijd de drukte een beetje en begin vast mijn stages op te halen en doe even een middag tukkie. Nadat er een paar uur oppervlakte interval verstreken is maken we ons weer klaar om nog een duik te maken. Als we te water gaan zullen we ongeveer 3 uur oppervlakte interval hebben gehad.

Het zal een relatief korte duik worden die we alleen met onze D12 maken. Ron en ikzelf zullen voorop gaan en Martin en Tom volgen ons. We duiken op 1/3 regel omdat we met een team van vier duiken. Ik ga weer als duiker 1 te water, dit nadat we de GUE-EDGE weer hebben doorgenomen. We zwemmen richting ‘lier’ om vervolLiergens de reel aan de main-line vast te maken. Bij de ‘T’ gaan we nu rechtdoor waar het zicht dan weer slechter wordt om, als het ondieper wordt, weer op te klaren. We weten dat dit stuk dood loopt en ik geef dan ook aan dat we keren.

Bij de reel aangekomen probeer ik Ron aan te geven dat ik, nadat we de ‘jump’ hebben opgeruimd niet naar rechts richting uitgang wil maar naar links wil om de duik wat te verlengen. Later blijkt hij dit te hebben gesnapt want dat is ook wat we gaan doen. Eerst de reel los maken en door de restrictie zwemmen. Bij de ‘lier’ kom ik het GUE-team tegen en we signaleren elkaar ‘oké’ tijdens het passeren.Ik clip de reel aan mijn harnas en pak in dezelfde beweging mijn ‘pig-tail’ uit mijn pocket om de ‘arrow en cookie’ op te ruimen. Ik lig nog steeds als duiker 1 en we zwemmen links af. Ook hier is het mooi en toch weer heel anders dan de rest van de mijn. Ik kijk op mijn bottom timer en zie dat het tijd is om de duik te beëindigen. Ik geef ‘call the dive’ dat direct wordt geantwoord en we keren terug.

Als we buiten komen dan is het weer aardig omgeslagen en is het zelfs donker. We zien dan ook dat onze andere team leden al weg zijn en een boodschap achter gelaten hebben op de auto. We besluiten om maar snel de uitrusting op te bergen voordat het regent. Dit is echter al te laat, de eerste druppels vallen al. Toch komt alles nog redelijk snel en droog in de auto. Martin en Tom zijn ook klaar en we nemen afscheid, voor hun is het nog een heel ‘stukkie’ voordat ze in het Westen zijn.

Eenmaal in de auto bel ik Erwin even, ze zitten nog ‘aan de pizza’. Bij de Italiaan aangekomen zijn ze er nog en wij komen er bij zitten. Ron gaat voor een pizza en ik voor een ‘stukkie’ vlees. We nemen afscheid van elkaar en dan begint het ook gelijk hard te waaien en te regenen. Na ons maal gaat de neus van de Passat richting het Westen. Ik wordt wakker op de A73, dat is dus lekker snel.

Tot zover deze trip. Voor Ron en onder getekende staat de volgende trip al weer aan de voordeur: Pozo Azul en Lot. Ook hier zal ik weer een poging doen om verslag uit te brengen.