Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

2019april Bergwerk Willingen: 

Het is alweer april 2019, de tijd vliegt en de lente is in aantocht. We hebben al een paar mooie dagen gehad en hoopten om een mooie afsluiting, met betrekking tot weer, in Willingen.

Voor de geplande trips in Willingen in ieder geval de laatst geboekte.

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

2019maart Bergwerk Schwalefeld / Willingen: 

Het is alweer eind maart 2019, de tijd vliegt en de winter is zo goed als over in Nederland kikker-land. We hebben een weekeinde Duitsland gepland. Dat wil zeggen dat er een team op vrijdag vertrekt, Ron en Frank inclusief de dames, en een team op zaterdag morgen. Op zaterdag sluit Jeroen bij ons aan en zal mee naar Schwalefeld gaan. Een ander, groter, team zal in Willingen duiken. Die groep bestaat uit, Erwin, Arno, Marco, Mathie, Martin en Tom.

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief

Grube Felicitas december 2018:

De geruchten zoemden al rond: een nieuwe duikstek in Duitsland. De leisteen mijn Felicitas ligt ongeveer 2 kilometer ten noordwesten van de Kneipp-spa Bad Fredeburg.In de directe omgeving zijn er andere recreatiegebieden zoals de Hennesee en wandelroutes door het Rothaargebergte (bijv. De hoogtevlucht van het Sauerland).De leisteen mijn werd in 1863 geopend en was tot 1990 eigendom van Hesse & Schneider KG. Vervolgens werd de mijn verkocht aan het bedrijf Magog GmbH & Co. KG, dat naast de Felicitas ook de enige nog steeds producerende leisteen mijn in Noord-Rijnland-Westfalen onderhoudt. De leisteen mijn bestaat uit twee zolen op 32 en 46 meter diepte (mijnnaam voor de diepte). Met een lier en op rails rijdende, trolley werd de rots in de schuine schacht direct naar het kloofhuis getransporteerd. De afgelopen jaren zijn dieselvoertuigen ondergronds gebruikt voor transport. De degradatie vond plaats in kamers. Deze waren ongeveer 15 m lang en 4-5 m hoog. De mijnbouw werd sinds de jaren 1970 gemechaniseerd door mobiele zaagmachines en hydraulische splitters.

Een mooie reden om hier eens te gaan kijken. Wat een aantal teamleden op facebook kunnen zien zou het in ieder geval de moeite waard moeten zijn.

De plannen:

De plannen worden gemaakt, Jeroen heeft een ingang en zoekt contact met de beheerder. Al snel hebben we een datum: 2 december. Jeroen koopt gelijk een ’10-ritten kaart’.

Het team bestaat uit Jeroen, Marlon, Ron en Frank. We hebben alleen EAN32 en 100% nodig voor deze duiken. Marlon woont niet direct in de buurt en organiseert zijn gassen zelf. De overige dubbels en stages worden geblend en geanalyseerd. Deze keer rijden we met twee wagens. De snack-kar is toe aan een groot onderhoud. We spreken af elkaar rond 09:00 uur bij Felicitas te ontmoeten. De reis verloopt vrij voorspoedig, ik heb een slechte nacht gehad en slaap wat bij terwijl Ron de Volkswagen over de natte Duitse wegen stuurt op naar Felicitas.

Felicitas:

We komen aan bij een nat Felicitas net voor 09:00 uur. De beheerders zijn al aanwezig en heten ons welkom. We krijgen meteen een rondleiding met uitleg van de regels en zijn eigenlijk meteen onder de indruk. De instap is voorzien van stalen plateaus. We zien en krijgen uitgelegd dat ook hier een tekort aan water is. Het laatste plateau staat droog! Niet veel later komen Jeroen en Marlon ook aan en ook zij krijgen de rondleiding. De papieren worden gecontroleerd en ‘we are good to go’. We laden onze auto’s uit en zetten alles binnen neer. Er zijn mooie banken om de duik set op te bouwen en aan te trekken. Ook een kleding rek voor onze droogpakken enz….wat een luxe. 

De plannen worden gemaakt. We gaan als één team duiken met 4 duikers. Frank zal de GUE-EDGE voor zijn rekening nemen en als taak krijgen om de navigatie op zich te nemen. Ron is duiker twee, Jeroen duiker drie en dan is Marlon dus duiker vier en zal als taak ‘deco captain’ krijgen.

We hebben aan het einde van de gang de keuze om links of rechts te gaan. Rechts is het deel waar met dynamiet de leisteen gewonnen werd. Gaan we links dan komen we in het deel waar men de leisteen gezaagd heeft en waar we dan ook de grote machines zullen zien. De beslissing is dan ook snel gemaakt, links af dus. We gaan dus links en komen gelijk een paar ‘monsters’ tegen. Als ik me goed herinner 8 cilinder machines die zo klaar zijn om hen werk weer te gaan doen…. We kunnen een jump maken en over de tunnel te zwemmen maar ik zwem de tunnel in op zoek naar een andere jump die naar een zaagblad zou leiden dat nog in de wand zit en naar nog een machine, een boormachine in het groot zo gezegd. Na een tweede jump krijg ik het gevoel dat ik weer op weg ben naar mijn ‘eerste jump’ en na de controle van mijn zwemkoers wordt niet veel later dit bevestigd omdat ik mijn eigen spool weer zie.

We beëindigen de duik door onze duim omhoog te steken, ‘call the dive’. We komen bij onze ‘bottom stage’ en maken de switch van ‘back gas’ naar ‘bottom stage’. Dit verloopt allemaal soepel en niet snel daarna komen we bij een jump die opgeruimd wordt. De tijd vliegt en voor we het weten zitten we aan onze stops:

15-1

12-1

9-3

6-3 en klaar.

 

We zijn alle vier tevreden over deze eerste duik. Op naar de tweede duik, we hebben er nu al zin in. Eerst maar even de pakken uit en wat warms aan. We rijden het dorp in voor een warme hap. Op advies rijden we naar restaurant ‘Der Grieche’. En hoe verwonderlijk dit is een Grieks restaurant in het dorp Dorlar. En het moet gezegd voortreffelijk. Onze ‘duik-buikjes’ worden voorzien en het is een gezellig samen zijn.

Maar er is een tijd van komen en …..Dus terug naar Felicitas, eerst betalen natuurlijk.

Duik twee wordt geleid door Marlon en Ron is ‘deco-captain’. Het plan is nu om rechts te gaan. En, ja inderdaad een heel andere beleving. Alles is veel ruwer en grover. Duidelijk is te zien dat hier met dynamiet gewerkt is. Een arrow markeert een jump en we willen die dan ook doen. Dit word tin het team gecommuniceerd en al snel zijn de cookies geplaatst en zwemmen we een, voor ons, onbekend deel van de mijn in. Helaas loopt het hier al snel dood dus we keren om. De markers gaan van de lijn en we vervolgen onze weg om dan ook snel de ‘bottom-stage’ te dumpen. Na ongeveer 52 minuten starten we onze opstijging voor weer een korte deco:

15-1

12-1

9-3

6-3 en klaar.

Slot:

We kijken terug naar een leuke dag met twee duiken die in ieder geval zeker de moeite waard zijn. Dit is zeker niet de laatste keer dat we hier naar toe zullen gaan. We nemen afscheid van elkaar en al snel draaien we de natte Duitse snelweg op…………..

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Source de la Douix aug2018:

Ik had beloofd om nog een verslag te maken van onze trip naar Pozo Azul en Lot. Helaas is dat er door omstandigheden niet van gekomen. Inmiddels heb ik wat meer tijd en dus een stukje over een trip van augustus.

Source de la Douix ligt in ‘Noord Frankrijk’ maar toch nog even een 7 uur sturen van ons landelijk gelegen Mill. We zijn gevraagd door wat grotduikers uit het westen van het land om hier een weekend mee te gaan. En omdat het om duiken in een grot gaat was er al snel een ‘ja we willen’. We gaan met een kleine groep. Vooraf moeten we ons nog wel aanmelden maar dat wordt voor ons deze keer geregeld, zo ook het slaapverblijf.

Voorafgaande aan de reis:

We hebben tijdens onze trip naar Pozo onderweg wat ‘probleempjes’ gehad met de snack-car. De kans dat die nog in operationele toestand wordt aangetroffen is klein. Probleempje met de remmen is uiteindelijk de nekslag geworden. We zijn in ieder geval veilig thuis gekomen en dat is het meest belangrijke. Ron heeft nog een kar achter de hand en die moet even opgehaald worden. En het moet gezegd: een mooi karretje.

Het vullen van de flessen valt deze keer wel mee omdat er nog redelijk wat vol staat. Per duiker nemen we mee:

  • 2 stuks D12/EAN32
  • 3 stuks cft80/EAN32

Verder gaan er 2 stuks cfr40/100% mee. Waarschijnlijk is het een overkill maar beter te veel dan te weinig duikgas. Donderdag voor vertrek is alles bij Ron en die laadt de auto verder af voor het vertrek van vrijdag.

De reis:

Ron pikt me op om 05:45hr en inmiddels is ook Jeroen dan in Mill. We pakken de laatste dingen in de auto en we kunnen. Ruimte hebben we genoeg met dit span. Dit ondanks dat we ook wat eten mee moeten nemen voor het verblijf. We hebben een appartement en moeten dus zelf voor het ontbijt zorgen. De navigatie leidt ons via de A73 en al spoedig zitten we bij onze zuiderburen; dit is gelijk te merken; de weg wordt er niet beter op. Dan besluit de navigatie om ons de ‘korte route’ te geven dwars door allerlei dorpen heen.

Ik hoor dit achteraf pas omdat ik een studie aan het volgen ben hoe de binnen kant van mijn ogen er eigenlijk uit ziet. Heb mijn slaap even nodig en neem die dan ook.Uiteindelijk verloopt alles goed en we hebben onderweg contact met Tom en Martin. Rond 13:30hr, schat ik, komen we aan in La Douix. Aan ‘Rue de la Douix’ vinden we een ruime parkeer plaats met een parkje aan de rand van het plaatsje. Tom en Martin zijn er al en we groeten elkaar snel om dan ook gelijk ‘to the point’ te komen. Omdat het onze eerste keer is worden we bij gepraat over het wel en wee van dit kleine stelsel.

De duiken:

Zoals gezegd is het stelsel niet echt groot, maar ‘size doesn’t matter’ geldt ook hier. We tuigen onze dubbels op en duiken tevens met een stage cft80. Allen met een duikgas EAN32. De maximale diepte zou een 17 meter moeten zijn en de lengte ongeveer 220 meter.

We duiken in twee teams. Wij, Ron/Jeroen/Frank doen onze GUE-EDGE deels aan wal en de ‘E’ van equipement samen met de safety-drill vinden plaats in het water. Het is uitkijken dat we hier niet gelijk de ‘diepte’ in glijden. Een aantal mensen kijkt een beetje verbaast als we met volle bepakking het water in lopen en hebben dan ook waarschijnlijk géén idee van wat we gaan doen en/of mee gaan maken. We duiken hier allemaal de eerste keer dus weten niet tot in details wat we tegen gaan komen. Alles wat we weten is ‘van horen zeggen’. Ik zelf zal duiker 1 zijn en de navigatie/reel-werk op me nemen, Ron krijgt tijd/diepte en Jeroen zal deco-captain zijn. Van deco zal niet veel sprake zijn anders dan de ‘minimum-deco’.

De duik is een ‘mooie dans’ onder water. Het is allemaal erg gevarieerd en indrukwekkend, zeker voor een klein stelsel als dit. De main-line bestaat uiSource de La Douixt een geplastificeerde staal draad waar onze markers maar net om heen passen. We hadden al wat beeld materiaal gezien waar duikers bungy gebruikte om de markers te zetten en waren in die zin dus wel voorbereid; echt nodig is het niet zo blijkt het achteraf. De markers passen er net om heen.

Zo af en toe is het kruip door sluip door en dan om de hoek wordt de grot breder. Als je denkt aan het einde te zijn wacht je een kleine verassing. Op twee punten kun je omhoog naar een ondieper deel. Deze blijken, later, op hetzelfde punt uit te komen. Het lijkt hier wel een ‘verkeers knooppunt’. Er zijn twee gangen die omhoog lopen en eindigen in een ‘droge ruimte’. Omdat we niet weten of de gas kwaliteit hier goed is houden we, zoals getraind,  de ademautomaten in de mond. Helaas moeten we dan ook bemerken dat er toch weer ‘grappen makers’ zijn die het nodig vinden hun naam in de rots van de wand te kerven…….

Na de duik is het omkleden en tijd voor een klein versnapering. De auto wordt in het centrum neer gezet en we ploffen op een terrasje neer. Eten doen we bij de buren wat ons uiteindelijk goed laat smaken. Ons huis voor die nacht is op loop afstand en voldoet precies waar we het voor nodig hebben: een bed en een douche. We gaan allen te bed en vallen in een wel verdiende slaap.

Op zaterdag morgen zijn we allen redelijk op tijd wakker en hebben wel weer trek in een duik. We hebben niet veel haast en na de rituelen van de ochtend gaan we op pad. De duiken van de zaterdag zijn niet veel anders dan die van vrijdag. We doen bij de tweede duik een poging om wat te filmen en zijn dan ook benieuwd of hier iets moois uitkomt. Na de tweede duik wordt alles weer klaar gemaakt voor de reis.

Dit is zeker nog een de moeite waard om een weekend naar toe te rijden, en dat zal er zeker nog van komen. We weten nu in ieder geval waar we moeten zijn.WP 20180811 08 59 07 Pro

 

Wel dit was hem dan weer voor deze trip. We zijn inmiddels bezig om het rooster voor de winter in orde te maken.